Dissociaties
Ik zit aan tafel. Er gebeurt iets — een opmerking, een herinnering, een spanning die te groot wordt om te dragen. Ik voel in a split second dat ik niet oké ben. Het gaat zo snel, ik kan er niets meer tegen doen. Er komt een storm in mijn hoofd. Zo veel input in mijn hersenen.... en dan gebeurt het. De stekker wordt eruit getrokken. Mijn brein schakelt uit. Of nouja, alleen mijn bewustzijn schakelt uit. Mijn lijf gaat door maar ik maak het niet mee. Soms hoor ik wel stemmen, maar mijn brein maakt geen woorden meer uit klanken, geen zinnen meer uit woorden. Vaak ook niet. Dan is er niets. Alsof ik onder narcose ben. Niets komt meer binnen. Ook het besef van tijd is weg. En daar verschilt een dissociatie van slapen. Mijn gevoel van tijd is helemaal verdwenen. Bij een slaap weet je ongeveer wel of je maar een uurtje hebt geslapen of 8 uur lang. Bij een dissociatie weet ik dat niet. Die kunnen 10 minuten duren maar ook 4 uur. Waar een dissociatie ook verschilt van een slaap is dat mijn lijf doorgaat met handelen. Mijn hersenen sturen weldegelijk aan tot handelen. Maar praten kan ik niet. Denken kan ik niet. Mezelf in veiligheid brengen, dat is wat ik meestal wel kan in een dissociatie.
Maak jouw eigen website met JouwWeb