Deze blog wijd ik aan de opmerking 'wat zie je er goed uit'. Dit is het meest lastige compliment wat je geven kan aan iemand met een eetstoornis. Of hij/zij er nu beter uitziet doordat hij/zij is aangekomen of dat hij/zij vanuit een wat hoger gewicht wat gewicht is verloren, dit labelen als 'er goed uitzien' kan in het hoofd maar een ding doen: aanzetten tot eetstoornisgedachten.
Ik ben door de slapeloze nachten, het weinige eetlust en de stress recent weer behoorlijk wat gewicht verloren. Ik zeg hier met nadruk: ik zit niet op een ondergewicht, ik ben gewicht kwijt binnen de range van een gezond gewicht. Toch valt het mensen op. Ik heb binnen 2 dagen van 3 verschillende mensen te horen gekregen dat ik er heel goed uitzie. Het gewicht verliezen an sich is al een trigger voor mij om nog meer af te vallen en dus terug te vallen in mijn eetstoornis. Als dan ook nog eens wordt bevestigd dat ik er beter uitzie nu ik weer een lager gewicht heb, is het interne conflict enorm aangewakkerd.
Het laatste wat ik wil is terug naar die duistere tijd waarin ik zo ziek was. Ik wil mijn anorexia niet terug, al ben ik haar nooit echt verloren. Ik wil vooruit, leven. Maar de anorexia wil mij wel. Ze is inmiddels behoorlijk aangewakkerd. Ineens denk ik bij alles wat ik eet: 'moet je dit wel doen An, het zijn toch weer x calorieën'. Deze gedachte wil ik helemaal niet hebben. Ik wil gewoon vrij zij in de keuze wat en hoeveel te eten.
Inmiddels is mijn dieet enorm op ratio. Ik probeer zo goed mogelijk te eten zo dat mijn gewicht stabiliseert. Maar ik ben me ervan bewust dat een lichaam eerst naar een set point wil die lichaamsgebonden is. Mijne ligt kennelijk wat hoger want het aankomen ging door tot ik een BMI van 21 had. Ik vond het aanzicht heel moeilijk, maar had het ervoor over omdat ik eindelijk echt vrij was wat te eten, drinken en doen. Nu zit ik nog altijd op een gezond BMI maar het afvallen moet nu wel stoppen.
Maar wil ik dat wel? of moet ik zeggen:' wil de anorexia dat wel'. Dat stemmetje is terug. Dat stemmetje met constant commentaar. Commentaar over wat ik eet, drink, hoe ik eruit zie en het getal op de weegschaal. Allemaal elementen waar ik weken lang nauwelijks oog voor had. Ik ben sterk geworden en durf tegen het stemmetje in te gaan. maar feit dat de gedachten terug zijn bezorgt me zorgen. Want ik weet dat ik nu nog onderscheid kan maken tussen gezonde gedachten en eetstoornisgedachten, maar weet ook dat deze scheidslijn steeds kleiner wordt tot ze fuseren.
Dit is voor nu een blog met open einde omdat ik niet
Reactie plaatsen
Reacties