Een van mijn grootste motivaties om van mijn flinke ondergewicht naar een gezond gewicht te gaan, was het kwijtraken van die ultieme pijn die ik ervoer tijdens mijn ondergewicht. Hier schrijf ik een aparte blog over. Helaas bleken mijn verwachtingen niet helemaal juist. De pijn is minder, anders, maar zeker niet weg. In deze blog neem ik je mee in welke pijn ik nog dagelijks ervaar, wat ik eraan probeer te doen en vraag ik om jouw ervaring.
Mijn gewrichten moeten opnieuw leren dragen
Een groot deel van de pijn die ik nu ervaar, zit in mijn gewrichten. Vooral mijn heupen, knieën en enkels laten regelmatig van zich horen. Dat is ergens ook niet zo vreemd. Mijn lichaam heeft jarenlang veel minder gewicht hoeven dragen dan een gezond lichaam. Tegelijkertijd zijn mijn spieren door het langdurige ondergewicht sterk afgenomen.
Bij iemand met een gezond en getraind lichaam vangen de spieren een belangrijk deel van de belasting tijdens het staan, lopen en bewegen op. Sterke spieren rond bijvoorbeeld de heupen en knieën zorgen voor steun en stabiliteit. Mijn spieren zijn nog onvoldoende getraind om mijn herstelde gewicht goed op te vangen. Daardoor voelt bewegen soms alsof de belasting rechtstreeks op mijn gewrichten terechtkomt. Dat betekent niet dat mijn gezonde gewicht het probleem is. Het betekent dat mijn spieren nog tijd nodig hebben om bij mijn gewicht en mijn dagelijkse leven aan te sluiten. Mijn gewicht is sneller hersteld dan mijn spierkracht. Op de weegschaal kan iemand dus hersteld lijken, terwijl het lichaam vanbinnen nog midden in een lang proces zit.
Die spieren bouw ik niet in één keer op. Dat gebeurt door te sporten, maar vooral ook door heel gewone dingen: wandelen, traplopen, boodschappen doen, ergens naartoe gaan en simpelweg mijn leven leiden. Iedere beweging vraagt iets van mijn lichaam en helpt het, heel geleidelijk, om weer sterker te worden.
Dat klinkt hoopvol, maar in de praktijk is het soms behoorlijk frustrerend. Bewegen is nodig om sterker te worden, terwijl datzelfde bewegen pijn kan doen. Ik moet dus zoeken naar een grens tussen mijn lichaam uitdagen en het overbelasten. Meer is niet automatisch beter. Rust hoort net zo goed bij het opbouwen van kracht als inspanning.
Nachtelijke pijn en drukplekken
Dan is er de nachtelijke pijn. Tijdens mijn ondergewicht lag ik voortdurend door. Mijn botten lagen zo dicht onder mijn huid dat de druk van een matras al genoeg kon zijn om pijnlijke rode plekken en zelfs blaren te veroorzaken. De pijn daarvan was immens. Slapen, wat juist herstel zou moeten bieden, werd daardoor zelf een bron van pijn. Ik had gehoopt dat dit na mijn gewichtsherstel volledig zou stoppen. Het is gelukkig minder geworden, maar het is niet weg. Ik word nog steeds wakker met rode en pijnlijke plekken op de plaatsen waar mijn botten dicht bij de ondergrond liggen.
Mogelijk beweeg ik tijdens mijn slaap te weinig en blijf ik te lang in dezelfde houding liggen. Als de druk urenlang op één plek blijft staan, kan mijn huid daar nog altijd op reageren. Waar andere mensen zich misschien automatisch omdraaien, lijkt mijn lichaam soms bijna onbeweeglijk te blijven liggen.
Het is zeer onprettig om wakker te worden met pijn die tijdens je slaap is ontstaan. Je begint de dag dan niet uitgerust, maar met een lichaam dat eerst moet bijkomen van de nacht.
De onverklaarbare pijn
Maar de ergste pijn zit voor mij in mijn ribbenkast en mijn ruggengraat. Iedere ochtend word ik wakker met een intense pijn op deze plekken. Waar die precies vandaan komt, weet ik niet.
Mijn situatie is moeilijk met die van anderen te vergelijken. Ik heb ongeveer twaalf jaar een BMI onder de 12 gehad. Er zijn simpelweg nauwelijks vergelijkbare casussen waarop artsen zich kunnen baseren. We weten dat langdurig en extreem ondergewicht grote gevolgen kan hebben voor botten, spieren en de rest van het lichaam, maar daarmee weten we nog niet automatisch wat bij mij iedere ochtend deze pijn veroorzaakt.
Bij mij is ernstige osteoporose vastgesteld middels een DEXA-scan. Mijn botten zijn dus kwetsbaar. Een theorie is dat er misschien kleine haarscheurtjes in mijn ribben of wervels zitten, doordat ook hierop een te hoge druk staat door het gebrek aan spierkracht. Maar dat is niet aangetoond en op dit moment slechts een hypothese. Ik wil daar dan ook niet over schrijven alsof het de verklaring is. Het eerlijke antwoord is dat we het niet precies weten.
Juist dat onbekende maakt de pijn soms extra lastig. Pijn is al zwaar, maar onverklaarde pijn brengt ook onzekerheid met zich mee. Is er schade? Kan het herstellen? Doe ik te veel of juist te weinig? En hoe weet ik welke pijn ik mag verdragen tijdens het opbouwen en welke pijn een waarschuwing is?
Daarom ben ik benieuwd naar de ervaringen van anderen. Is er iemand die ook herstelt van zeer langdurig en ernstig ondergewicht en iedere ochtend wakker wordt met enorme pijn in de ribbenkast en ruggengraat? Niet omdat ervaringen van anderen een medische diagnose kunnen vervangen, maar omdat herkenning soms helpt wanneer je situatie zo uitzonderlijk en eenzaam voelt.
Stoppen met morfine
Na 3 jaar hoge doseringen morfine te gebruiken, ga ik binnenkort via een ander middel helemaal stoppen met morfine. Een supergoede en positieve verandering in mijn leven. Ook hier schrijf ik binnenkort een blog over. Ik ben fysiek en mentaal verslaafd/afhankelijk van morfine. Een grote angst die ik heb is: wat doet de pijn als de morfine ook nog wegvalt. Dat is spannend. Anderzijds wil ik heel graag van de morfine af omdat ik niet zo afhankelijk wil zijn van een middel die ik elke 4 uur moet prikken. Het is dan ook zeker een hele positieve stap in mijn herstel, maar qua pijn biedt het vrees.
Langzaam weer sterker worden
Momenteel ben ik druk bezig met het opbouwen van spieren. Ik probeer voldoende eiwitten te eten en ik sport om mijn lichaam sterker te maken. Niet om mijn eten te compenseren of mijn lichaam kleiner te maken, maar juist om het beter te leren dragen en ondersteunen.
Ook probeer ik iedere dag mijn wandeling te maken, al gaat dat regelmatig gepaard met behoorlijk irritante pijn in mijn heupen, knieën en enkels. Ik woon bovendien op de derde etage. Om thuis te komen, moet ik zeven trappen op. Diezelfde trappen moet ik natuurlijk ook weer af wanneer ik wegga. De lift neem ik eigenlijk alleen als ik heel zware boodschappen bij me heb.
Dat zijn misschien geen spectaculaire sportprestaties, maar voor mijn lichaam zijn het allemaal trainingsmomenten. Iedere wandeling, iedere trap en iedere gewone bezigheid draagt een klein beetje bij aan het terugwinnen van mijn kracht.
Ook ben ik sinds kort begonnen met kickboksen. Wat een heerlijk uurtje is dat. Ik heb er zo veel plezier in, maar man wat gebruik ik een spieren in dat uurtje. Zo leuk, maar helaas ook erg pijnlijk. Dit maakt mijn motivatie om verder te komen alleen maar groter. Ik wil lekker kunnen kickboksen zonder pijn. Zo snel mogelijk spieren opbouwen zodat het steeds leuker en steeds minder pijnlijk wordt.
Gewichtsherstel heeft mijn pijn dus niet volledig weggenomen. Toch betekent dat niet dat het voor niets is geweest. Mijn lichaam heeft nu eindelijk de voeding en de basis om aan herstel te werken. De pijn is minder dan tijdens mijn diepste ondergewicht en mijn lichaam kan steeds iets meer. Alleen loopt spierherstel niet gelijk op met gewicht, en herstellen van twaalf jaar schade kost tijd.
Ik ben er nog niet. Mijn lichaam doet pijn en soms maakt dat me boos, verdrietig of moedeloos. Maar ik blijf het voeden, ik blijf bewegen binnen wat haalbaar is en ik blijf bouwen aan de spieren die mij uiteindelijk beter moeten gaan dragen.
Misschien is dat wat gewichtsherstel werkelijk betekent: niet dat alle pijn direct verdwijnt, maar dat mijn lichaam eindelijk een eerlijke kans krijgt om sterker te worden en zo uiteindelijlk steeds meer gedag kan zeggen tegen de verschillende pijnen die ik nu nog ervaar.
Reactie plaatsen
Reacties