Lieve Anna,
Ik weet dat je het op dit moment moeilijk hebt.
De eetstoornis is weer wakker geworden en je hoort zijn stem schreeuwen. Hij vertelt je dat je moet afvallen, dat je moet controleren, wegen, tellen en bewegen. Hij probeert je ervan te overtuigen dat je lichaam niet goed is zoals het nu is en dat alles beter wordt wanneer je hem gewoon weer een beetje binnenlaat.
Maar Anna, je kent deze stem.
Je weet waar hij je uiteindelijk naartoe brengt.
Misschien klinkt hij vertrouwd. Misschien voelt het zelfs verleidelijk om weer naar hem te luisteren, omdat je precies weet hoe die wereld werkt. Regels geven houvast en controle kan even veilig voelen.
Maar je weet ook hoeveel die zogenaamde veiligheid je uiteindelijk heeft gekost.
Je wilt je leven niet opnieuw kwijtraken.
Je hebt zo ontzettend lang gevochten om hier te komen. Je hebt gevochten voor vrijheid rondom eten, voor een lichaam dat weer mag bestaan, voor ruimte in je hoofd en voor een leven waarin niet ieder moment wordt bepaald door cijfers, eten, gewicht en beweging.
Dat leven heb je teruggekregen.
Gooi het niet weg omdat de eetstoornis vandaag harder schreeuwt.
En alsjeblieft, onthoud dit:
Je bent niet dik. Je vóélt je dik.
Een gevoel is geen feit.
Je hoeft dat gevoel niet op te lossen door je lichaam te veranderen. Je mag het ongemak voelen zonder ernaar te handelen. Je hoeft niet op de weegschaal te gaan staan om geruststelling te krijgen en je hoeft niet minder te eten of meer te bewegen om jezelf toestemming te geven om te bestaan.
Jij mag er zijn.
Precies zoals je vandaag bent.
Hoe je lichaam er ook uitziet.
Welk getal er ook op een weegschaal zou staan. Je waarde zit daar niet.
En kijk alsjeblieft eens naar wat je inmiddels hebt opgebouwd.
Je leven is zoveel beter geworden sinds je de eetstoornis hebt opgeborgen. Misschien vergeet je dat nu even, omdat de eetstoornis alleen de dingen laat zien die hij aantrekkelijk wil maken. Hij romantiseert het lage gewicht en de controle, maar vertelt opvallend weinig over alles wat hij daarnaast van je afpakte.
De angst.
De regels.
De eindeloze gedachten.
Het moeten.
Het nooit goed genoeg zijn.
Het leven dat steeds kleiner werd.
Dat wil je niet terug.
Je wilt leven.
En herstel betekent niet dat de eetstoornis nooit meer iets tegen je zegt. Misschien betekent herstel soms juist dat hij ontzettend hard schreeuwt en jij besluit hem tóch niet te gehoorzamen.
Je hoeft niet iedere gedachte uit je hoofd te krijgen.
Je hoeft alleen niet te doen wat hij zegt.
Vandaag hoef je niet je hele toekomst op te lossen. Vandaag hoef je alleen deze hobbel te nemen.
En Anna, je kunt dit.
Je hebt al zo lang gevochten. Je hebt zoveel moeilijkere momenten doorstaan dan deze. Misschien voelt het nu alsof je opnieuw aan het begin staat, maar dat is niet zo. Je staat hier met alles wat je ondertussen hebt geleerd, met alle plannen die je hebt gemaakt en met de wetenschap van waar die oude weg werkelijk eindigt.
Ook deze hobbel kun je aan.
Dus wanneer de eetstoornis schreeuwt dat je moet afvallen, hoef je niet te luisteren.
Wanneer hij zegt dat je moet wegen, hoef je niet te luisteren.
Wanneer hij zegt dat je eten moet verdienen, hoef je niet te luisteren.
Wanneer hij zegt dat je lichaam niet goed genoeg is, hoef je hem niet te geloven.
Hij mag schreeuwen.
Laat hem maar.
En als hij harder gaat schreeuwen?
Schreeuw dan harder terug.
Zeg dat dit jouw lichaam is.
Jouw herstel.
Jouw vrijheid.
Jouw leven.
Je hebt dat leven veel te hard teruggevochten om het opnieuw aan de eetstoornis cadeau te doen.
Lieve Anna, wees vandaag zacht voor jezelf en keihard tegen de eetstoornis.
Je hoeft dit niet perfect te doen.
Je hoeft alleen niet terug.
Ik kan dit.
Ik mag er zijn.
Ik hoef niet naar de eetstoornis te luisteren.
Ik kies voor mijn leven.
Liefs,
Anna
Reactie plaatsen
Reacties