Omgaan met een snelle gewichtstoename

Wanneer de knop in je hoofd om is, en je jouw leven drastisch omgooit (of dit nu thuis is of in een kliniek) dan zal, vooral in het begin, het gewicht waarschijnlijk vrij snel toenemen. Maar hoe ga je nu om met een grote gewichtstoename in een korte tijd?

Bij een snelle gewichtstoename, verandert het lichaam razend snel. Vooral de heupen, buik en het gezicht veranderen in rap tempo. Logisch want het vet gaat eerst naar waar het het hardst nodig is; de organen. Een voorraad in en rondom de buik is van levensbelang. Het gezicht gaat snel doordat een kleine toename in het gezicht een relatief heel grote verandering is. Nog ruim voordat je een gezond gewicht hebt, ga je hier waarschijnlijk tegenaan lopen. Niet per se omdat je dikke/normaal gewichtige mensen lelijk vindt. Het is niet jij die je in de spiegel ziet. Dat maakt het zo lastig. Het lichaam wat zo vertrouwd is geworden, de maten die je je eigen hebt gemaakt. Allemaal ongezond en het is positief als het erbij komt maar gevoelsmatig is het prut, want omgaan met een geheel ander persoon in de spiegel in de tijdsduur van een paar weken is gewoonweg super lastig.

Tips

Mocht je toch enorm last krijgen van de verandering en belemmert dat je weg naar herstel dan heb ik wel een paar tips:

• Draag geen strakke kleding zodat je niet constant geconfronteerd wordt met je lichaamsbeeld. Ik draag nu altijd broeken in een maatje te groot en oversized shirtjes en daar voel ik me veel minder gezien door.
• Bedenk dat je BMI >25 moet zijn voor licht overgewicht. Zolang je daaronder zit kun je objectief niet dik zijn.
• Bekijk jezelf niet uren lang in de spiegel. Ikzelf heb enkel een spiegel die rijkt van net boven mijn hoofd tot kruin.
• Stop met onbegeleid wegen. Het maakt je enkel van slag om die schommelingen dagelijks te zien. Laat een therapeut meekijken of weeg blind (omgekeerd of met je ogen dicht zodat iemand anders het bij kan houden). Het getal op de weegschaal heeft mij nooit een positieve boost gegeven. Het is altijd een punt geweest van ho eens even, ik wil niet boven de x kilo uitkomen. Dat stond mijn herstel enorm in de weg. Daarom heb ik ervoor besloten om blind te wegen bij mij therapeut. Zij zegt mij of ik nog op mijn curve zit. Dat was aan het begin aankomen en nu ommenabij stabiel blijven. Ik weet nu dat ik een gezond gewicht heb en verder wil ik het nu niet weten.
• Met een hoger BMI zul je minder aangestaard worden op straat, minder rotopmerkingen krijgen (ik spreek uit ervaring).
• Maar de belangrijkste voor mij is: vraag jezelf af, wat is belangrijker, mijn uiterlijk, of een leven van vrijheid, waarin je zelf kunt bepalen wanneer je wat doet. Zonder de beperkingen van een ongezond brein en een ongezond lichaam. Je krijgt er zo veel voor terug. Energie, minder pijn, haren die weer aangroeien, geheugen, concentratie en nog veel meer. En dat is wat jijzelf kan bemerken. Maar in je lijf gebeurt nog veel meer. Alle organen gaan beter functioneren. Je levensverwachting neemt aanzienlijk toe. Is dat allemaal weggooien het waard om je goede/gezonde werk voort te zetten?
• De moeilijkste voor mij: zie een toename in gewicht als beloning van jouw harde werken. Je zet je zo hard in om voldoende te eten om te herstellen. Dan is het toch juist fijn dat je lichaam laat zien daadwerkelijk te helen.

Maar als ik niet weeg, hoe zorg ik dat ik dan geen overgewicht krijg

Hoewel je bij aankomen van een ongezond laag BMI naar een gezond(er) BMI dikker wordt, word je niet te dik. Je gaat van tandenstoker naar luciferhoutje maar die boom die zal je nooit worden. Ik heb zelf die angst ook wel eens. Stopt het aankomen wel op tijd? Schiet het niet volledig door? Maar als je zo veel kracht hebt om ondergewicht aanhoudend te creëren dan heb je zeker ook de kracht om het niet volledig uit de hand te laten lopen. Dik is in de eetstoornis een gevoel en geen objectieve gedachte. Een angst die hoort bij de stoornis. Een symptoom van de eetstoornis. Ik voel me regelmatig dik en ik voel ook de angst dat het aankomen nooit meer stopt. Als ik niet lekker in mijn vel zit, als ik moet eten tegen heug en meug, als ik douche, als ik mezelf zie in een winkelruit, maar ik prent in mijn hoofd dat het de verandering is die ik zie en niet een dik persoon. Ik zal nooit dik worden. Die discipline die ik jaren had om ondergewicht te behouden heb ik ook om een gezond gewicht te behouden. Spoiler alert: een gezond gewicht is vaak geen minimaal gezond gewicht. Ik weet het, je hebt dit al zo vaak gehoord. Maar het is wel echt heel belangrijk. Ik heb nu kledingmaat M, ik kom van een kindermaat 134. Soms denk ik, morgen zit ik op L, overmorgen op XL en volgende week pas ik nog net aan in een tent. Maar ik kan wel relativeren. Dit is de eetstoornis die tegensputtert. Die wil dat ik weer ga afvallen.

Hoe is mijn huidige lichaamsbeeld

Als ik in de spiegel kijk, biggelen regelmatig de tranen over mijn wangen. Ik ben in mijn eigen ogen zo onwijs dik geworden. Mijn benen raken elkaar, een gevoel wat ik niet ken en wat vreselijk aanvoelt. Mijn gezicht herken ik amper. Ik voel me absoluut niet op mijn gemak in dit lijf. Ik ben dikker dan ik ooit ben geweest. Mijn eetstoornis heb ik al sinds mijn 11e en ik sportte als kind veel. Ik ben daardoor altijd te dun geweest. En nu zit ik dus in kledingmaat M. ik voel me echt onwijs vies en vet. Maar hoe hou ik dat dan vol?

Belangrijkste motivatie

Hij stond al bij de tips, maar ik wil nogmaals deze motivatie uitlichten. Met dit nieuwe lichaam ben ik van bedlegerig naar rolstoel, van rolstoel naar schuivelen en van schuivelen naar lopen gegaan. Ik heb deze week zelfs gekickbokst. Mijn lichaam kan dat weer. Ik heb niet meer de extreme pijnen die ik had. ik heb geen zuurstof meer nodig om te kunnen leven. Ik heb geen sondevoeding meer nodig. Ik lig niet elke week in het ziekenhuis. Ik kan werken. Ik onderneem van alles. En dit alles kan niet als ik besluit toch weer te gaan afvallen. Dit raak ik echt allemaal kwijt (en dan ben ik vast nog significante verschilllen vergeten) als ik weer ga afvallen. En dit levensgeluk (die echt niet elke dag fantastisch is maar wel altijd beter dan het was) ppakt niemand me meer af.