Samenvatting
In Mevrouw was stil vandaag zijn er drie heel verschillende hoofdpersonen: Nienke, Magda en Berend. Ze raken soms alledrie de weg kwijt in hun eigen hoofd, en ze proberen alledrie wanhopig de regie van hun leven weer in handen te krijgen.
Nienke is een jonge vrouw die lijdt aan het borderlinesyndroom. Er wordt van alle kanten op haar gelet, maar ze snakt ernaar zelf haar beslissingen te kunnen nemen. Zoals over haar ongeboren kind, waar niemand nog van weet.
Tot verbijstering van Magda verandert de wereld om haar heen als ze oud wordt: ze wordt betutteld in plaats van gehoorzaamd, en zelfs voorwerpen en kamers gedragen zich eigenzinnig. De wereld beantwoordt steeds minder aan wat ze ervan verwacht.
Berend is bijna een man. Hij heeft een verstandelijke handicap, maar wil graag worden zoals zijn grote broer Arend, die alles kan. Berend houdt van de kleur rood, van ijs en van Ajax, maar ook van Denise, die in dezelfde instelling woont als hij. Hij is geschokt als hij ontdekt dat niet alles wat hij wil werkelijkheid kan worden.
review
Dit is een van de beste boeken over de psychiatrie die ik ooit gelezen heb, en geloof mij, dat zijn er veel. Het zijn 3 verhalen, allemaal geschreven alsof je het zelf beleeft. Ze zijn geschreven in de IK-persoon. Zo weet Lydia Rood de schrijver echt beleven hoe het is om borderline, dementie of een verstandelijke beperking te hebben.
Hierdoor kom je erachter hoe het is om borderline te hebben. Hoe dat voelt. Hoe iemand denkt. Dit kweekt bij mij begrip en zo kan ik ook beter de mens achter de borderline begrijpen
Ook vanuit dementie schrijven vond ik mega leerzaam. Ik heb een tijd in de ouderenzorg gewerkt. De meeste mensen daar waren zo ver heen, dat ze niet meer in staat waren zich uit te drukken in heldere taal. Dit geldt ook voor Magda in dit boek. Ze neemt je mee in de wereld van Alzheimer. Een verwarrende en interessante wereld.
Als laatste kruip je in de huid van een jongen, Berend, met een verstandelijke beperking. Ook dit deel van het boek is pakkend en meeslepend geschreven. Berend wil heel veel, maar zijn verstand laat hem te veel in de steek om alles te kunnen doen wat hij zou willen doen.
Wat dit boek bijzonder maakt, is de manier waarop Rood je laat voelen in plaats van alleen lezen. Ze observeert scherp, maar zonder oordeel. Haar taal is eenvoudig, maar vol emotie — alsof elk woord zorgvuldig is neergelegd. Het boek is klein van omvang (het heeft 230 pagina's voor 3 afzonderlijke verhalen), maar groot in betekenis. Het laat zien hoe stilte niet leeg hoeft te zijn, maar juist vol herinneringen, gedachten en gevoelens die niet altijd uitgesproken worden. Omdat het uitspreken van de waren gevoelens door mensen die zo ziek zijn niet meer lukt.
De kracht van dit boek zit in de rust. Geen grote gebeurtenissen, geen schreeuwerige emoties — alleen het leven zoals het is, met zijn zachte kanten en zijn pijnlijke stiltes. Het is een boek dat je niet snel vergeet, juist omdat het zo bescheiden is.
Een aanrader voor iedereen die houdt van verhalen die onder de huid kruipen zonder dat ze dat hoeven te zeggen.Ik heb het boek nu meerdere keren gelezen en heb echt het gevoel hier iets uit te hebben gehaald. Daarbij wil je als je eenmaal de eerste pagina's hebt gelezen het boek niet meer wegleggen.
Reactie plaatsen
Reacties