Voor veel mensen zijn katten gezellige huisdieren. Voor iemand met autisme kunnen ze echter veel meer betekenen. Ze bieden gezelschap zonder ingewikkelde sociale verwachtingen, brengen structuur in de dag en kunnen een gevoel van rust geven op momenten waarop de wereld overweldigend voelt. Hoewel niet iedereen met autisme dezelfde behoeften of ervaringen heeft, vertellen veel mensen dat hun katten dan wel hond een belangrijke rol spelen in hun dagelijks leven.
Onvoorwaardelijk gezelschap
Sociale interacties kunnen veel energie kosten. Gesprekken, lichaamstaal interpreteren en onverwachte situaties vragen vaak veel aandacht. Een kat stelt die eisen niet. Een kat accepteert je zoals je bent. Je hoeft geen gesprek te voeren, geen gezichtsuitdrukkingen te analyseren en je niet anders voor te doen. Gewoon samen op de bank zitten kan al voldoende zijn om je minder alleen te voelen. En lekker ouwehoeren tegen mijn katten. Je kunt nooit wat verkeerd zeggen. Zo lang je tegen ze praat alsof je een halve imbeziel bent, vinden ze het super leuk. Ik denk dat iedereen het stemmetje wel kent wat je opzet bij huisdieren of kleine kinderen. Als de katten maar doorhebben dat ik het tegen hun heb, zijn ze tevreden en knuffelen ze erop los.
Rust in een druk hoofd
Veel mensen met autisme ervaren prikkels intenser dan anderen. Drukke ruimtes, harde geluiden of een volle agenda kunnen leiden tot overprikkeling. Katten stralen vaak rust uit. Het zachte spinnen, het ritmische ademhalen en de ontspannen houding kunnen helpen om de aandacht te verleggen van alle prikkels naar één kalm en vertrouwd moment. Voor sommige mensen werkt het aaien van een kat bovendien ontspannend, waardoor spanning in het lichaam afneemt. Wat mij ook enorm helpt is dat Kiki 's nachts op mijn borst slaapt. Ik heb nochal wat bedgerelateerde angst waardoor stil in bed liggen moeilijk voor mij is. Doordat Kiki op mijn borst ligt en ik haar rustig voel ademhalen, brengt dat mij ook een bepaalde rust waardoor ik makkelijker in slaap val.
Structuur in de dag
Katten houden van regelmaat. Ze willen op vaste tijden eten, aandacht of een schone kattenbak. Juist die voorspelbaarheid vind ik enorm fijn. Het verzorgen van twee katten geeft een natuurlijk ritme aan de dag. Opstaan om de katten eten te geven, de kattenbak verschonen en samen een speelmoment inplannen zorgen voor terugkerende activiteiten die houvast kunnen bieden. Alles ligt eigenlijk vast. Hun eten en kattenbak doe ik direct na het opstaan, het kammen, wat alleen Kiki heerlijk vindt, doe ik altijd na de lunch. Rond een uur of vijf is het tijd om het huis door te luchten. Dan sluit ik ze even op in de slaapkamer. Daar gaan zij rustig slapen. Zo kan ik de deuren tegen elkaar openzetten en de warmte van de dag kwijtraken en zuurstof in mijn ruimte vergroten. 's avonds kijken we altijd even TV. Kiki en Nala liggen dan altijd bij me. Vervolgens ga ik naar bed. Als ik zeg 'kom meiden, we gaan slapen' dan rennen Kiki en Nala direct naar de slaapkamer rennen. Daar wacht Kiki op mij terwijl Nala zich al lekker heeft gevestigd op mijn voeteind. Ik slaap altijd met de slaapkamerdeur en woonkamerdeur open, ze kunnen dus gewoon weg. Toch heb ik ze nog nooit niet bij mij liggend aangetroffen.
tegen eenzaamheid
Toen mijn rellatie uitging kwam ik ineens altijd thuis in een leeg huis. Zo leeg dat het voor mij een ruimte was met mijn spullen maar verder had ik er geen binding mee. Sinds ik mijn katten heb, kom ik niet meer thuis in een leeg huis wat ieders huis had kunnen zijn maar waar toevallig mijn spullen staan. Nee ik kom thuis bij twee überblije organismen die is extase zijn simpelweg omdat je thuiskomt. Of je nu een kwartier, een dag of een week weg bent, je wordt altijd onthaald alsof ze je jaren niet hebben gezien maar vooral alsof ze absoluut niet zonder jou willen en kunnen. Dat is zo anders thuiskomen. Zo veel minder eenzaam.
Waarom twee katten?
Twee katten kunnen elkaar gezelschap houden wanneer ik weg ben. Ze spelen samen, slapen bij elkaar en houden elkaar bezig. Ze spelen ook graag met mij, maar op een hele andere manier met elkaar. Ik vind het heerlijk om te kijken hoe zij door de kamer heen rollenbollen. Soms gedragen ze zich als trotse volwassen katten, soms zijn het net kleine kittens. Het zijn zusjes uit hetzelfde nest. Echter zijn ze niet gelijkwaardig. Nala is dominant boven Kiki. Dit komt doordat Kiki in het begin een groeiachterstand heeft opgelopen omdat zij alles weigerde te eten. Zij heeft uiteindelijk sondevoeding gekregen om haar in leven te houden. Hierdoor is ze maar 2/3 van het gewicht van Nala. Des al niet te min zijn ze meestal gewoon heel lief voor en met elkaar. Maar als Kiek iets heeft wat Nala hebben wil, dan is Kiki het kwijt.
Een gevoel van verantwoordelijkheid
Vanuit mijn depressie wil ik soms niets anders dan verdwijnen in mijn bank. Gewoon nooit aan mijn dag beginnen. Ik slaap niet uit, letterlijk nooit, maar soms vind ik het erg moeilijk om van mijn pyjama op de bank naar aangekleed beginnen aan de dag te komen. De zorg voor Kiki en Nala stimuleren mij hierin. Zij willen gewoon eten en blijven net zo lang bij mij jengelen tot ze het krijgen. Ook vinden zij het 's morgens knuffeltijd dus alleen zitten kan simpelweg niet, zij planten hun kont gewoon op mij.
Troost zonder woorden
Dit klinkt misschien heel idioot maar soms is volledig uithuilen bij mij katten erg fijn. Ze lijken dit ook echt aan te voelen. Als ik aan het janken ben komt vooral Kiki verdacht vaak kopjes geven in mijn gezicht. Ook Nala probeert altijd aandacht op te eisen als ik huil. Kortom, ze voelen prima aan hoe ik me voel. Soms heb ik zelfs het idee dat zij het beter voelen dan ik. Wanneer ik overprikkeld ben maar doorga, kunnen mijn katten enorm irritant gedrag vertonen. Krabben aan de stoelen bijvoorbeeld. In plaats van boos te worden (wat bij een kat totaal geen enkele zin heeft) is op de bank gaan zitten genoeg. Dan komen ze op me zitten en zijn ze weer tevreden. Ze spinnen waar ik dan weer rustig van word. Op dit moment ben ik deze blog gaan schrijven omdat ik weer eens over mijn eigen grens heen ging, en wie ligt er tussen mijn laptop en mijn buik in? Jawel Kiki. Ze is zich uitgebreid aan het wassen terwijl ze op mijn schoot ligt. De seconde dat ik opsta, gaat zij terug naar wangedrag of enorm mauwen.
Soms zijn katten even geen voordeel
Soms kan ik mijn katten wel achter het behang plakken. Bijvoorbeeld als er weer een het gordijn is ingeklommen, waarna ze met gordijn en al naar beneden is gevallen. Ook aan mijn stoelen moet ik een niet al te grote waarden hechten, want daar gaan nog wel eens nageltjes in. Ik heb dat maar gewoon geaccepteerd.
Wat ook lastig is, is een klein budget. Ik wil mijn katten de beste voeding en de beste zorg geven. Mijn katten gaan voor mijzelf. Ik koop hun voer wel in de aanbieding, maar ik koop enkel voer van echt vlees en zonder granen of groenten. Dit is een bewuste maar wel dure keuze. Ik kan ze ook goedkope voeding uit de supermarkt geven, maar ik wil dat ze zo gezond mogelijk zijn en in mijn ogen is dat met de beste voeding. Dit betekent wel dat mijn weekbudget omlaag is gegaan. Ook heb ik een rekening voor Kiki en Nala geopend voor alle onvoorziene kosten, zoals de dierenarts. Als ik dan een keer een mazzeltje heb (vakantiegeld/te weinig toeslag waardoor ik alsnog aangevuld krijg/etc) dan gaat dat rechtstreeks naar die rekening. Ik zou er wat leuks van kunnen kopen. Ik zou er wat leuks van kunnen doen. Maar ik kies ervoor dat als ze iets hebben ze de zorg kunnen krijgen die ze nodig hebben. Daarvoor moet ik dingen laten. Dat heb ik echt voor ze over, zonder enige twijfel, maar dat is wel iets om bij stil te staan voor je aan katten/huisdieren begint. Als laatste kun je ook niet zo maar meer langere tijd weg. Dan moet je iemand hebben die de zorg van je kat over wil nemen.
Conclusie
Kiki en Nala zijn de beste aankopen (dat is gek om je kat een aankoop te noemen) die ik ooit heb gedaan. Ze geven me zo ontzettend veel. Nooit kom ik meer thuis is een leeg huis, er zijn altijd twee aapjes blij om me te zien. Ik heb echt de liefste katten die ik me wensen kon. We knuffelen en spelen heel wat af. Tuurlijk zijn ze wel eens lastig en kan ik ze wel eens achter het behang plakken, maar dat weegt lang niet zo zwaar als de voordelen die ze mij bieden. De rust, geborgenheid, aandacht en afhankelijkheid maken dat katten en autisme echt een topcombi zijn. Ik kan iedereen aanraden om twee katten te nemen. Ik zeg expres twee katten, want katten zijn groepsdieren. Het meest ideaal is twee katten uit hetzelfde nestje. Dat is niet alleen prettiger voor hun maar ook voor jezelf. Je kunt ze, zeker aan het begin, niet in je eentje geven wat ze nodig hebben aan aandacht en speelmaatje. Tuurlijk kan 1 kat ook, het is niet per se fout, maar ik zou adviseren er wel 2 te nemen.
Misschien is de grootste kracht van katten dat ze niet proberen je te veranderen. Ze vragen niet waarom je een drukke dag hebt gehad of waarom je behoefte hebt aan stilte. Ze oordelen niet. Zijn er. Ze komen op je liggen, spinnen zacht en lijken te zeggen: je hoeft even helemaal niets en ik ben blij dat je er bent.
Reactie plaatsen
Reacties