Holy moly ben jij verslaafd aan harddrugs?! Dat is de eerste vraag die direct bij iedereen opkomt als ik vertel dat ik verslaafd ben. Echter, ik heb niet voor deze verslaving gekozen. In deze blog schrijf ik over hoe ik verslaafd ben geraakt, hoe het is om verslaafd te zijn, de behandeling van verslaving en wat informatie over de morfine.
Hoe raakte ik verslaafd
Iedereen die mij langere tijd volgt of in mijn profiel heeft teruggelezen weet dat ik palliatief en terminaal ben geweest. In die tijd had ik extreem veel pijn door doorligplekken. Ook had ik het enorm benauwd door het gigantische vochtveld in mijn longen en de aantasting van mijn longontsteking. Omdat in de palliatieve zorg wordt gekeken hoe iemand comfortabel te krijgen en het niet meer draait om genezing, zijn ze begonnen met een morfinepomp. Als je denkt, palliatief, terminaal, het duizelt me hier een korte uitleg. Palliatief betekent dat je niet meer beter kunt worden en binnen aanzienbare tijd zal komen te overlijden aan de ziekte die je onder de leden hebt. Terminaal betekent dat het allerlaatste stadium is aangebroken en je zeer snel zal komen te overlijden. Het enige doel in deze tijd is de patiënt zo comfortabel mogelijk maken. In mijn geval hoge doseringen morfine en dormicum. Morfine helpt tegen de pijn en de benauwdheid. Omdat ik toch zou komen te overlijden, hebben ze net zo lang verhoogd tot ik comfortabel was. Echter, ik overleed niet zoals de verwachting was. Ik overleefde. Maar toen was ik wel verslaafd aan morfine, een pijnstiller maar ook een harddrug. Morfine is zelfs net zo verslavend als heroïne.
Morfine
Morfine is een opiaat. Andere bekende opiaten zijn fentanyl en oxycodon. Bij een morfineverslaving kunnen onthoudingsverschijnselen ontstaan wanneer iemand plotseling stopt of de dosis sterk verlaagt. Ze beginnen vaak binnen 6 uur na de laatste dosis en kunnen ongeveer een week aanhouden.
Veelvoorkomende onthoudingsverschijnselen zijn:
- Een sterke drang (craving) om opnieuw morfine te gebruiken
- Extreem trillen, vooral de handen
- Verhoogde hartslag en bloeddruk
- koude rillingen en een lage lichaamstemperatuur
- Misselijkheid, braken, buikkrampen en diarree
- Spier- en gewrichtspijn.
- extreem zweten
De ernst van de ontwenningsverschijnselen hangt af van verschillende factoren, zoals hoe lang iemand morfine heeft gebruikt, de gebruikte dosis en of er sprake is van andere gezondheidsproblemen.
Het is meestal niet verstandig om na langdurig gebruik van morfine ineens te stoppen. Artsen adviseren vaak om de dosering geleidelijk af te bouwen, zodat het lichaam zich kan aanpassen en de ontwenningsverschijnselen minder heftig zijn. Bij een verslaving kan professionele begeleiding, bijvoorbeeld via een arts of een verslavingszorginstelling, helpen om veilig af te kicken. Soms worden medicijnen ingezet om de ontwenningsklachten te verminderen en de kans op terugval te verkleinen.
Lichamelijke gevolgen van mijn verslaving
Vanaf het moment dat ik de morfine prik tot de eerste onthoudingsverschijnselen zit meestal ongeveer 3 uur. Het begint met trillen, vooral mijn handen beven als een rietje. Als ik langer wacht krijg ik het ijs en ijskoud. Mijn lichaamstemperatuur is dan vaak tussen de 33 en 35 graden, wat echt heel laag is. Zelfs op een warme zomerdag krijg ik het ijskoud. Meestal prik ik na 4 uur een nieuwe toediening en laat ik het niet verder uit de hand lopen. Echter kan het wel eens gebeuren dat ik er doorheen slaap of weg ben en geen morfine bij heb. Dan begin ik te zweten en gaat mijn hart over de kop. Mijn hartslag verhoogt tot rond de 150 slagen per minuut in rust. De koude rillingen nemen steeds verder toe, tot een punt dat ik zo erg tril, dat prikken ook niet meer lukt. We zijn dan ongeveer 7 uur na de laatste toediening. Verder dan dit laat ik het nooit komen.
Psychische gevolgen van mijn verslaving
Allereerst ben ik gewoonweg de hele dag bezig met morfine. Het zit altijd in mijn hoofd. Het dringt zich op. Als ik jeuk heb wil ik krabben. Als ik een kriebel in mijn neus voel wil ik niezen. Als ik een trilling in mijn handen voel, dan wil ik morfine. De craving is zo onwijs sterk. Afleiding is echt lastig, vooral wanneer ik weinig te doen heb. Dan reken ik de hele tijd uit wanneer ik weer mag en ik hunker echt naar dat punt. Ik ben aan het afbouwen, waardoor mijn lijf continu vraagt om meer, het is gewend aan hogere doseringen en dus hogere spiegels.
Ook moet ik het altijd meenemen als ik mogelijkerwijze langer weg ben dan 3 uur. Altijd moet ik hier rekening mee houden. Dat is niet alleen vermoeiend en vervelend. Ik vind het vreselijk als ik moet prikken op plekken waar anderen bij zijn. Ik schaam me enorm voor mijn gebruik. Ondanks dat ik het niet vrijwillig ben gestart, ik haat het om een junkie te zijn. Ik schaam me er echt heel erg voor. Daarom heb ik lang getwijfeld of ik deze blog zou schrijven. Maar ik ben mijn blog gestart om taboes te doorbreken, dus ook dit deel ik met jullie. Als het kon zou ik prikken in de toiletten zodat niemand het ziet, maar ik wil mezelf ook geen bloedvergiftiging prikken (toiletten zijn bepaald niet schoon). Het liefst ga ik gewoon niet langer uit huis om te voorkomen dat ik dit buitenshuis moet doen. Dit is een enorme beperking. Bij alle leuke dingen moet ik kiezen tussen afslaan en gewoon thuis kunnen gebruiken of uitgaan en het doen met anderen erbij.
Wat ik ook vreselijk vind, is dat ik kan kiezen tussen ’s nachts prikken of ontwennend wakker worden. Dat is een onmogelijke keuze. Je wil niet een wekker zetten om jezelf drugs toe te dienen. Maar je wil ook niet trillend en zwetend ontwaken en zo je dag beginnen.
Als je mij vraagt wat ik het ergste vind aan de morfine, dan is het de schaamte. Ik voel me een junkie en dat haat ik.
Hoe nu verder
Ik heb geprobeerd om af te bouwen onder toezicht van de huisarts. Dit is gedeeltelijk gelukt. Ik gebruik veel minder dan op mijn piek, maar ik ben er echt nog lang niet. Ik sta op de wachtlijst voor een verslavingskliniek. Daar kunnen 4 opties worden gekozen:
- Ambulant (dat betekent thuis met begeleiding) afbouwen tot ik uiteindelijk op 0 zit
- Ambulant morfine omzetten in een ander middel die op dezelfde receptoren aangrijpen (dit is een beetje een ingewikkeld verhaal maar het komt erop neer dat het andere middel onthoudingsverschijnselen onderdrukt) om daarna het andere middel af te bouwen. Dan zul je misschien denken, wat heeft het nu voor een zin om de ene verslaving om te zetten in een andere verslaving. Het idee is dat dit andere middel gemakkelijker afbouwt.
- In detoxopname cold turkey stoppen onder strikt medisch toezicht. Dwars door de onthoudingsverschijnselen gaan. Na ongeveer een week ben ik dan lichamelijk niet meer verslaafd.
- In opname doen wat ik tijdens ambulant ook kan doen maar dan sneller.
Welke van deze methodieken gekozen wordt, dat weet ik nog niet. Voor alsnog lijkt er geen einde te komen aan de wachtlijst. Onderwijl ben ik nog altijd heel langzaam aan het afbouwen thuis.
Ik hoop dat de hulp snel komt want ik merk dat de verslaving me echt uitput. Ook ben ik er helemaal klaar mee. Klaar met de craving, klaar met altijd rekening moeten houden met, klaar met de onthoudingsverschijnselen, klaar met de schaamte, klaar met alles. Het is dat het medisch zwaar onverantwoord is, anders zou ik vandaag nog willen stoppen. Maar helaas moet ik geduld hebben en afwachten, net zo lang totdat ik opgeroepen wordt door de kliniek. Ik hoop dat er snel een blog mag volgen over hoe het is om niet verslaafd te zijn. Dat is mijn doel. Van die troep af, hoe sneller, hoe beter.
Reactie plaatsen
Reacties