Inzichten die ik verkreeg over herstellen van anorexia nervosa (voordat ik echt in herstel ging)

In deze blog schrijf ik over inzichten die ik opdeed over wat er moest veranderen voor ik kon veranderen. Misschien helpt dit jou als je nog heel diep in je eetstoornis zit om dezelfde inzichten op te doen en er een beetje beter in komt te staan. Deze blog is gedeeld geweest op Proud2BMe, wat voor een hoop commotie heeft gezorgd. Niet zozeer om het stuk zelf maar om het feit dat ik dit schreef terwijl ik zelf niet in herstel was. Ik begrijp deze reacties ergens wel maar ben het er niet mee eens. Ik denk dat herstel begint met inzichten en daarna kan handelen volgen. Dus her vergaren van inzichten is super goed, ook als je nog volledig naar je eetstoornis handelt. Deze inzichten hebben mij geholpen met de start van mijn herstelproces. Ik heb er echt veel aan gehad, ook al kon ik pas 3 jaar later mijn handelen ook echt koppelen aan mijn gedrag. Alles begint bij hoe je denkt en niet met wat je doet.

In 2023 werd ik officieel uitbehandeld verklaard. Mijn eetstoornis zou resistent zijn tegen therapie. Achteraf ben ik het hier zwaar mee oneens. In dat moment maakte dat een vechter in mij los, die ik lang niet had gezien. Ik ging al een paar jaar kwakkeloos achter mijn eetstoornis aan en deed vrij weinig moeite hier verschil in te maken. Heel eerlijk, ik vond het wel best zo. Niet omdat ik de toen huidige situatie wenselijk vond maar omdat de weg naar herstel zo lang en onmogelijk leek dat stilstaan (en zonder het door te hebben achteruit te stappen) gewoonweg het makkelijkst was. Maar toen werd ik dus uitbehandeld verklaard. En dat laat ik mij niet zeggen. Ik ben pas uitbehandeld als ik dood ben. Voor die tijd is het tij altijd te keren. Later bleek dit een veel te makkelijke opvatting want de eetstoornis heeft wel degelijk een aantal keer op het randje van de dood gebalanceerd. Maar goed, ik kreeg dus vechtlust en deed wat ik het liefste doe; schrijven. Ik wilde een eerlijk stuk schrijven over de eetstoornis. Over de inzichten die ik tot dusver had opgedaan. Juist nu ik grotendeels hersteld ben, zie ik de waarde van een heleboel inzichten in. Deze blog is niet een simpele copy paste van mijn oude website (alleen het stuk wat je net las is al volledig nieuw). Ik zal aanvullen wat aangevuld dient te worden en verwijderen waar ik niet meer achtersta. Dit omdat ik nu door een gezonde bril kijk en niet meer door de eetstoornisbril. 

Over de inzichten

• Het gaat veel over eigen verantwoordelijkheid nemen. Het kan zijn dat je je hierdoor aangevallen voelt. Dit is geenszins mijn bedoeling. JA anorexia is een ziekte en NEE het is geen keuze. Maar je hebt wel zelf een groot aandeel in het herstel dus ik doe wel een beroep op jou.

• strengheid en compassie voor jezelf moeten naast elkaar bestaan!

• Het zijn inzichten die IK opdeed op de eetstoornis maar vooral over MIJN eetstoornis

• De eerste inzichten zijn HARD en PIJNLIJK. Het is niet mijn bedoeling dat je je aangevallen voelt, het zijn MIJN inzichten. Het kan zijn dat deze niet voor jou gelden. Groter acht ik de kans wanneer jij je aangevallen voelt, dat je nog niet klaar bent in te zien dat dit voor jou geldt.

Harde inzichten

• niemand komt je redden, als je wil herstellen zal je er zelf voor moeten gaan en pas dan kunnen mensen je bijstaan, jouw eigen proces bemoedigen maar jij moet het doen. Aan het begin zullen hulpverleners je zo goed mogelijk op het rechte pad zetten. Hand in hand met je meelopen. Dan zonder handen vast meelopen, vervolgens alleen kijken hoe jij loopt en dan jou laten lopen. Maar als deze weg al tich keer is belopen, dan stoppen eetstoornisbehandelaren met met jou meelopen. Jij haakt toch steeds af dus waarom nog de moeite doen om mee te lopen. Het is dus zaak om of echt mee te lopen met de behandelaar. Eerlijk zijn, open zijn in wat jou bezig houdt maar vooral in wat jou tegenhoudt en samen plannen maken hoe niet weg te rennen van. het pad. Of de behandelaren zijn op, en dan moet je dat pad, waarvan je de lengte en de hobbels niet kent, zelf bewandelen. In beide gevallen moet jij het doen. Als jij niet vecht, als jij niet laat zien dat je op het pad loopt, misschien soms op het paadje even op eenbankje zit, maar dat je niet terug of wegloopt, dan vecht niemand en verlies je tegen je eetstoornis. En dat is wat het is. Keihard. 

• wisselende motivatie is geen motivatie. Je kunt niet het ene moment wel herstellen en het andere moment toch toegeven aan de eetstoornis. De eetstoornis een schop geven om hem daarna weer te troosten en te voeden. Je moet de eetstoornis keihard de grond in trappen, blijvend, juist als het moeilijk wordt. Tuurlijk mag je wel een keer een misstap maken. Maar je moet wel strctureel voor herstel kiezen. Elke dag. Niet een dag wel en dan toch een dag weer niet. Herstellen is keihard werken. Herstellen is elk moment van de dag jezelf tot de orde roepen om toch te eten wat je moet eten en net zo belangrijk te drinken wat je moet drinken.
• je bent niet zielig, je hebt het zwaar, maar je veroorzaakt het zelf. Ja uit ziekte, nee niet expres. Maar je doet het ZELF, laat het zelf toe, handelt zelf naar de eetstoornis gedachten. Die gedachten kun je niets aan doen, overkomen je, maar ernaar handelen, hoe sterk ze ook zijn, blijft een keuze. Ik snap dat dit tot heel veel weerstand leidt. Want die stem is sterk, overtuigend en alles beheersend dus tuurlijk wil je het liefst een aai over je bol als het niet lukt. Maar dat gaat je echt niet verder helpen. Het enige wat helpt is er volle bak voor gaan en tegen die kloteneetstoornis ingaan. Pas toen ik realiseerde dat ik weldegelijk de regie had kon ik bezig gaan met hoe te herstellen. Als je het gevoel hebt dat het je overkomt. dan kun je er ook niets mee. Dus ik nodig je uit om gewoon is een lege pagina te pakken en op te schrijven wat jij kan doen tegen de eetstoornis. Niet wat je durft te doen maar wat je feitelijk zou kunnen doen. En dan komt de hele moeilijke vraag, hoe ga ik dat doen. en daarop kan ik je geen antwoord geven, want er is geen goede of foute manier om te herstellen, zolang je maar voorit blijft lopen. 

• je haalt voldoening uit de resultaten van de eetstoornis, meer dan nadelen. Onderzoek deze in mijn geval geen verantwoordelijkheid hoeven dragen, niet echt meedoen in de maatschappij, voor gezorgd worden, BAM, geen leuk inzicht, maar wel inzicht die je onder ogen moet komen om het te doorbreken.

• accepteer de zelfdestructie niet langer, maak doelen op gebied van lichaam en eten maar ook op gebied van leven. Met jezelf. Harde afspraken. En als het je helpt, leg dan die afspraken vast met een ander, en regel is regel, geen uitzondering!!! Maar maak indien helpend deze afspraken ook met anderen. Als stok achter de deur EN als steun als het moeilijk wordt. Want het zal behoorlijk vaak niet goed voelen in het moment. De eetstoornis zal schreeuwen. En dan heeft de een steun nodig en de ander dwingende ogen. Maar zorg dat je voor ogen houdt dat het je EIGEN regels zijn om je EIGEN doelen te halen.

Lijstjes

Lijstjes maken heeft mij enorm geholpen in mijn herstel. Met deze lijstjes kon ik objectief kijken naar de eetstoornis. Van de volgende dingen heb ik een lijstje gemaakt, dienend de eetstoornis de baas te worden:
+wat biedt en wat ontneemt de es jou
+ wat is de invloed van jouw es op jouw lichaam
+ wie staan er voor je klaar, ik realiseerde me hoeveel mensen ik om me heen had toen ik er echt bij stilstond. Van eenzaam ging ik naar wauw, wat geven er veel mensen om mij.
+wat zou ik willen doen zonder eetstoornis
+welk ander lijstje dan ook nog meer helpt

Inzichten met meer zelfcompassie

• Je hebt niet een deel van je leven weggegooid. Je hebt geen deel van je leven verspild. Je bent een deel van je leven ziek geweest. Je hebt geleden aan een ziekte, hebt gezocht naar een weg uit en hebt die niet eerder gevonden dan wanneer je die hebt gevonden. Zolang jij de keuze tot herstel niet ziet, heb jij die ook niet. Dan kun je niet herstellen. Dan ben je ziek, daar kun je niets aan doen. Je blijft ziek en kan enkel zoeken naar motivatie om de keuze richting herstel te gaan maken. Ziek zijn is niet verspillen of weggooien, het is een rottijd ervaren.

• Lichaam niet verpest, je hebt geleden aan een ziekte. Spijt is ook misplaatst. Maar je kunt de schade nu wel stoppen en het niet verder uit de hand laten lopen. Schade die geleden is, herstelbaar of onherstelbaar, is heel spijtig maar je had niet eerder de juiste inzichten om de keuze tot herstel te maken. Je draagt geen schuld. De ziekte heeft je beschadigd.
  -je hebt geen schuld aan je es, ook niet aan het niet eerder genezen, je was niet in staat om de juiste denkwijze te krijgen omdat je ZIEK bent.

• Tijdens het hebben van een eetstoornis ben je naast patiënt zo veel meer. Jij bent jij. Je bent een persoon met heel veel facetten, slechts een ervan is de eetstoornis. Ja een ervan is je eetstoornis, soms heel prominent, soms minder. Maar je blijft een persoon en geen pratende eetstoornis.

• als je een eetstoornis hebt, dan ben je niet gek. Ja je hebt een psychiatrische stoornis. Misschien moet je naar een psychiatrische kliniek. Maar je bent tevens een weldenkend mens, anders kan je geen eetstoornis hebben.

• ieder mens heeft aandacht nodig. Eetstoornis geeft aandacht. Het hoeft niet de hoofdreden te zijn maar het speelt vaak wel een rol. Dat is oké. Je bent een mens, aandacht is fijn. Je hoeft het niet te benoemen. Je hoeft het op dit moment niet in te zien. Je mag de struisvogelmethode toepassen bij deze slotzin, maar aandacht vragen is oké. Ooit zullen we alleen moeten leren hoe we dit doen op een gezonde directe wijze en niet op een destructieve wijze.

Dit zijn de mentale inzichten die ik mee wilde geven. Op gebied van lichaamsbeeld zou ik nog zo veel willen zeggen, maar dat is misplaatst, want dat inzicht is bij mij nog niet verenigd met mijn gevoel. Maar dat deze inzichten wel eindelijk echt voelbaar zijn is zo fijn. Dat na 15 jaar ik echt strijd tegen een eetstoornis voelt zo krachtig. Niet langer Anna en de eetstoornis tegen de gezondheidszorg maar Anna in combinatie met wat hulp van de gezondheidszorg tegen de eetstoornis. Ik heb nog een hele lange weg te gaan, mentaal maar vooral fysiek. Het zal zwaar zijn, dat besef ik me zeker. Maar ik heb de juiste lieve mensen om me heen, de motivatie om nu echt te gaan leven, dus nar 15 jaar kan ik nu eindelijk echt zeggen, ik ga ervoor. En dat gun ik jou, lezer van deze blog ook.