Ik heb de afgelopen jaren een behoorlijk accuraat lichaamsbeeld gehad. Ik was graatmager en ik zag ook echt een graatmagere vrouw. Een bijna eng magere vrouw. Of misschien moet ik zelfs dat bijna weghalen. Een eng magere vrouw. Een breekbare vrouw. Maar dat accurate lichaamsbeeld verdween met het aankomen naar een gezond gewicht. En nu…. Nu voel ik mij moddervet.
Ik denk dat mijn lichaamsbeeld in mijn leven grofweg is in te delen in 4 fasen: het jonge meisje wat nog niet bezig was met haar lichaam, het jonge meisje/de puber die zich dik voelde, de magere vrouw die zag dat ze graatmager was en mijn huidige lichaamsbeeld.
Fase 1: het meisje zonder eetstoornis (<11 jaar)
Ik had altijd een slank en strak getraind lichaam. Ik sportte veel. Niet vanuit een eetstoornis maar omdat ik een talent had voor turnen. Ik turnde met veel plezier in de selectie. Hier trainde ik veel mijn spieren waardoor ik een sportief lichaam had. Maar op dat moment was ik daar totaal niet mee bezig. Ik was gewoon een kind. Ik hield me nog niet bezig met uiterlijk. Dit veranderde pas toen ik 11 was en mijn eetstoornis kreeg.
Fase 2: mijn eetstoornis in de kindertijd (11-18 jaar)
Ik kreeg een eetstoornis toen ik 11 jaar oud was. Op latere leeftijd voldeed ik niet aan de klassieke symptomen van anorexia nervosa, maar aan het begin wel. Ik had een stukje brein wat was overgenomen door de anorexia. Ik dacht in anorexiataal. De anorexia vond mij te dik. Vaak hoor je mensen zeggen dat het een stem is die tegen je praat. Zo heb ik dat niet ervaren. Ik heb wel een conversatie ervaren tussen mijn gezonde ik en de eetstoornis maar meer als een soort hersendelen gevecht. Gedachten die constant elkaar weerlegden. Dit uitleggen is extreem moeilijk aan iemand die dit nooit heeft meegemaakt. Ik denk dat het wel te vergelijken is met het interne ‘stemmetje’ die iedereen heeft als het gaat om bijvoorbeeld of een jurkje leuk staat of niet. Je hoort niemand zeggen ‘die jurk staat jou niet’ maar je denkt op dat moment wel in de jij-vorm (of tenminste dat doe ik). Ik denk dat anorexia dat ook is, maar dan intenser. Het is makkelijk om te praten over anorexia in de derde persoon maar ik heb het nooit gezien als een ander persoon als ikzelf. Toch heeft het me geholpen in herstel om mijn eetstoornis wel als persoon te benaderen. Maar nu wijk ik te veel af van het onderwerp af. Feit is dat jij mij dik vond en daar ging ik in mee. Maar objectief zag ik wel dat ik dunner was dan klasgenoten. Ik voelde me te dik voor anorexia. Ook vergeleek ik mezelf met de meiden op pro-ana’s waardoor mijn normaal steeds meer verschoof naar extreem dun. En op die website was ik nooit de dunste. Won ik nooit de competities die werden gehouden. Ik had wel ondergewicht in mijn jongere jaren, maar niet zo extreem als in mijn volwassen leven.
Fase 3: ernstige eetstoornis
In mijn voilwassen leven viel ik enorm af en daarmee veranderde er echt iets. Ik zag heel duidelijk hoe graatmager ik was en vond dit heel lelijk maar toch was ik nooit dun genoeg. Alleen het allerdunste was dun genoeg. Nul vet, helemaal nergens. Mijn doel was niet om er dun uit te zien omdat ik mezelf dik vond. Mijn doel was om er anorectisch uit te zien. Waarom zou je dat willen vraag je je nu misschien nu af? Ik denk dat dit simpelweg een symptoom van de anorexia is. Dun dunner dunst, het is nooit goed genoeg. Toch zie ik nu in dat ik nog veel dunner was dan dat ik in het moment zag. Als ik nu foto’s zie van mijn lichaam op mijn laagste gewicht, dan doet mij dat schrikken. Dan doet mij dat verdriet. Dat ik mezelf zo heb kunnen verwaarlozen. Ik had dus niet het klassieke lichaamsbeeld van een dunne vrouw die een dikke vrouw in de spiegel zag, maar wel van een graatmagere vrouw die een magere vrouw in de spiegel zag. Ik zag altijd nog vet wat eraf kon, ook toen dat er echt niet meer was. Toen ik enkel nog spieren aan het verteren was en ik losse huid had, zelfs toen vond ik dat er nog winst te behalen viel, ofwel dat er nog meer af kon.
Fase 4: herstel
Op dit moment zit ik op een ruim gezond gewicht en ik ga eerlijk met jullie zijn. Ik voel mezelf moddervet. Ik realiseer mij dat ik een normaal gewicht heb en ik dus niet moddervet kan zijn maar mijn zelfbeeld is op dit moment enorm vertekend. Ik denk dat mijn lichaamsbeeld nog nooit zo vertekend is geweest dan op dit moment. Nu is het denk ik niet gek dat wanneer je je lichaamsgewicht binnen een jaar verdubbelt, je daaraan moet wennen, maar dat het zo zwaar zou zijn had ik niet gehoopt. Het is een strijd van heb ik jou daar om niet weer te denken, een beetje afvallen kan geen kwaad, dit keer stop ik op tijd, dit keer laat ik het niet uit de hand lopen. Maar het risico op een terugval in de anorexia is te groot. Als ik nu ga diëten zal de anorexia om zich heen slaan. En als ik moet kiezen tussen moddervet maar oké of dun maar doodongelukkig dan kies ik toch echt voor het eerste. Los van het feit dat ik niet moddervet ben. Elke ochtend opnieuw sta ik voor de spiegel en denk ik weer ‘wat ga ik doen, afvallen of zo blijven’. En elke dag opnieuw kies ik voor het leven. Ik ben ergens enorm bang dat ik op een gegeven moment niet meer kies voor gezond. Maar ik merk wel dat mijn herstel best wel sterk staat. Ik heb zo veel leven teruggekregen. Als de prijs daarvan is dat ik mij dik voel, dan is dat het waard. Maar leuk is anders. Ik hoop dat dit ook nog bij mag trekken. Dat ik ooit in de spiegel mag kijken met een neutrale blik. Mijn nieuwe kledingmaat kan omarmen.
Deze blog eindigt hier maar ik hoop dat ik op een gegeven moment een fase 5: herstel van het zelfbeeld mag gaan toevoegen. Misschien is het een kwestie van gewenning. Misschien zal therapie mij helpen. Maar misschien zal het ook niet verdwijnen en zal ik ermee moeten leven. Wie zal het zeggen?
Reactie plaatsen
Reacties